Ηθοποιός σημαίνει Ιατρός!

Διαβάστε τη συνέντευξη του Αργύρη Ξάφη στο Metropolis Free Press.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η μουσική της ταινίας, από τους Burger Project.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

ΕΣΥ τι λες για την ταινία

3 Μάχιμοι γιατροί σχολιάζουν

Παγώνα Παπαγεωργάκη: Η δική μου καθημερινότητα

Κάθε ευνομούμενο κράτος έχει και αντανακλά το σύστημα υγείας που του αρμόζει. Τα ελληνικά δημόσια νοσοκομεία δεν είναι αποκομμένα από το κοινωνικό γίγνεσθαι που τα δημιούργησε, τα συντηρεί, τα αποδομεί, τα μεταλλάσσει. Αυτή η διαπίστωση μου βγήκε αβίαστα από την ταινία του Σ. Γκορίτσα. Επίσης, από τις πρώτες σκηνές, χωρίς να γνωρίζω ότι ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου ήταν γιατρός του ΕΣΥ, ήμουν σίγουρη ότι η οπτική ήταν μέσα από βιώματα ανθρώπου που έχει εργαστεί σε ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο, και κυρίως έχει εφημερεύσει σε γενική του εφημερία.

Αρχικά όταν μου πρότειναν να δω την ταινία, ήμουν επιφυλακτική. Η πρώτη μου σκέψη ήταν: Οχι πάλι δακρύβρεχτες τριανταφυλλοπουλικές ιστορίες με μονίμως διεφθαρμένους γιατρούς και εσαεί αδικοχαμένους ασθενείς, όχι πάλι κατηγορίες και αναθέματα ρουτίνας. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα με τον σχεδόν ντοκιμαντερίστικο, αρκετά αποστασιοποιημένο τρόπο γυρίσματος. Ακόμη και οι σπάνιες συναισθηματικές εξάρσεις του πρωταγωνιστή ή οι όποιες ελάχιστες σκηνοθετικές υπερβολές, χρησιμοποιούνται για να δώσουν ευκρινέστερα το στίγμα της καθημερινότητας στα ελληνικά νοσοκομεία.

Εργάζομαι ανελλιπώς στο ΕΣΥ από το 1997, που ξεκίνησα την ειδικότητά μου. Η ταινία του Σ. Γκορίτσα είναι η δική μου καθημερινή πραγματικότητα εδώ και 14 χρόνια. Μια πραγματικότητα σκληρή, γκροτέσκ, γεμάτη κούραση, απογοήτευση, μάχες αλλά συνάμα ενδιαφέρουσα, ανθρώπινη, δική μας. Δεν σκέφτηκα ποτέ να εργαστώ κάπου αλλού, ακόμη και αν για πολλοστή φορά έχω φτάσει στα όριά μου και θέλω να παραιτηθώ.

Εχω γνωρίσει ιδιόρρυθμους διευθυντές, αμερικανόπληκτους συναδέλφους, επίορκους, κουρασμένους, απογοητευμένους, ιδεολόγους, ρομαντικούς, άσχετους, εξαιρετικούς. Οπως είναι και οι συμπολίτες μου, δηλαδή. Εχω γνωρίσει το λόμπι των δημόσιων νοσοκομείων: μη παραγωγικοί μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, όπως σε κάθε δημόσια υπηρεσία. Το σημερινό γερασμένο λειτουργικά, κτηριακά και διοικητικά ΕΣΥ δεν είναι τίποτε άλλο από τον καθρέφτη μας. Ακόμη και έτσι, όμως, εξυπηρετεί στην αυτογνωσία μας. Αν δεν σου αρέσει, άλλαξε το υποκείμενο-είδωλο.

Διονύσης Μητρόπουλος: Πρόβλημα το «όλα σε ένα»

Έχοντας σχεδόν 30 χρόνια την ιατρική ιδιότητα και υπερεικοσαετή θητεία στο δημόσιο σύστημα περίθαλψης δεν ήξερα, βλέποντας την ταινία, αν ήθελα να γελάσω, να κλάψω ή απλώς να σταματήσω να τη βλέπω. Δεν νομίζω να υπάρχει γιατρός που να μην έχει έλθει αντιμέτωπος με κάποια ή κάποιες από τις καταστάσεις που περιγράφονται.

Η χρήση πάντως της υπερβολής αποτελεί έναν τρόπο καλλιτεχνικής έκφρασης, που όμως είναι εύκολα παρεξηγήσιμος και ενίοτε δυσνόητος. Το κύριο πρόβλημα του σεναρίου είναι το «όλα σε ένα»: τα κυκλώματα, η διαπλοκή, η αυθαιρεσία, η βία, ο συνδικαλισμός, τα διλήμματα, οι προσωπικές επιλογές, η «επανάσταση».

Τελικά, τι θέλει να είναι αυτή η ταινία; Στρατευμένος κινηματογράφος καταγγελίας; Δεν πιστεύω ότι το ήθελε και αν το ήθελε δεν τα κατάφερε. Κωμωδία; Πολύ πικρή, τουλάχιστον για μένα. Ιλαροτραγωδία; Πιθανότατα. Στην προσέγγιση κάθε έργου (από ποίημα μέχρι ζωγραφικό πίνακα) ξαναβιώνω τον μαθητικό μου εφιάλτη: ποια είναι η κεντρική ιδέα και ποιο είναι το μήνυμα; Το μόνο που μπορώ να απομονώσω είναι την πικρή διαπίστωση του ευαίσθητου, γαλλοτραφούς διευθυντή στην αρχή της ταινίας με μουσική υπόκρουση Carmina Burana (τυχαίο;): «ένα είναι το ακατόρθωτο: το αυτονόητο».

Τα αυτονόητα, όμως, ισχύουν για εκείνους που, ιστορικά και κοινωνικά, έχουν βιώσει τον γαλλικό διαφωτισμό και δεν μετέπεσαν από τον κοτζαμπασισμό στην παγκοσμιοποίηση. Η μη επιστροφή του διευθυντή στο προσκήνιο (έζησε; πέθανε;) αφήνει μια ανησυχία: ποιος θα είναι εκείνος που θα συνεχίσει να σηματοδοτεί το άπιαστο (;) «αυτονόητο» όνειρο; Ο «τσακισμένος» (τα κατάγματα από τη σύγκρουση με το κατεστημένο) ρομαντικός επιμελητής του με τη λαϊκή αποδοχή (τα χειροκροτήματα στην είσοδο του νοσοκομείου); Και τελικά ποια είναι η «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη» ελευθερία;

Μιμή Γεωργακοπούλου: Είδα πραγματικούς ανθρώπους

Οταν τέλειωσε η ταινία, ένιωσα ανακούφιση. Δεν θα μπορούσα να σχολιάσω ή να απαντήσω σε καταγγελίες και «αποκαλύψεις». Εδώ, όμως, είδα πραγματικούς ανθρώπους, γνώριμους χώρους και καταστάσεις.

Ο κεντρικός ήρωας στην αρχή μού φάνηκε εξωπραγματικά καλός, σχεδόν μονοδιάστατος. Δεν είναι τυχαίο, σκέφτηκα, ότι το σενάριο βασίστηκε σε βιβλίο συναδέλφου. Πολύ γρήγορα, όμως, συνήλθα. Σιγά σιγά, πάνω του, αναγνώριζα φίλους και συνεργάτες όλων των ειδικοτήτων. Είδα τον αγώνα, την αγωνία τους, την εξοντωτική κούραση, τη συμπόνια για τους ασθενείς, το θυμό και την απόγνωση.

Να παραστήσω την ανήξερη για το στυγνό οικονομικό αλισβερίσι, για τον σκληρό ανταγωνισμό; Ναι, κάποιοι ασθενείς ξεπέρασαν τα όρια της γραφικότητας, κάποιοι από το βοηθητικό προσωπικό μού φάνηκαν χυδαίοι, κάποιες από τις ταλαιπωρίες του κεντρικού ήρωα υπερβολικές. Ομως ο ανθρώπινος δεσμός και η έγνοια για τους ασθενείς ήταν εκεί επίσης, εκεί και οι δύσκολες προσωπικές σχέσεις ανάμεσα σε εργαζόμενους που περνούν περισσότερες ώρες στη δουλειά απ’ όσες στο σπίτι τους.

Η τελευταία σκηνή με τάραξε. Ο γιατρός (κεντρικός ήρωας) επιστρέφει στον τόπο τού εγκλήματος, το νοσοκομείο. Το άθλιο κτίριο σημαιοστολισμένο, το προσωπικό που τον καλωσορίζει, το ζευγάρι των ηλικιωμένων που περιμένουν καρτερικά, η μουσική (ο εθνικός ύμνος ανακατεμένος με το Ι will survive)!!! Δάκρυσα. Δεν ξέρω εάν αυτή ήταν η πρόθεση του σκηνοθέτη, εγώ όμως ένιωσα ότι αξίζει τον κόπο να συνεχίσω να δουλεύω σκληρά και… να γκρινιάζω ταυτόχρονα.

Από την Ελευθεροτυπία, Σάββατο 19 Μαρτίου.
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Νοσοκομεία – Καθρέφτης της κοινωνίας

Στο «Βαλκανιζατέr» του, το 1997, έστειλε δύο αξιαγάπητους Βορειοελλαδίτες για μεγάλη κομπίνα στη Βουλγαρία. Στο «Μπραζιλέρο» του, το 2001, δύο απελπισμένοι ελεγκτές της Ε.Ε. ανακάλυπταν ότι οι επιδοτήσεις, αντί για πολιτιστικό κέντρο, είχαν εξασφαλίσει για τα γήπεδα της Κρήτης… παλτό εκ Βραζιλίας. Ο Σωτήρης Γκορίτσας, πάντα καίριος και με ώριμη πολιτική ματιά, με τις ταινίες του μας τσιγκλάει, αλλά και μας παρηγορεί. Σε λίγες μέρες βγαίνει στις αίθουσες η νέα δουλειά του, μια πικρή κωμωδία για το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Λέγεται «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα», βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του γιατρού Γιώργου Δενδρινού (εκδόσεις Κέδρος) και είναι ένας Γκορίτσας στα καλύτερά του: κινηματογραφικά και πολιτικά. Και, όχι, δεν καταφεύγει ούτε αυτή τη φορά σε τσιτάτα και εύκολες καταγγελίες. Εστιάζει τη ματιά του στους ηρωικούς, κατά τη γνώμη του, γιατρούς, που δίνουν έναν άνισο αγώνα στα σαγόνια του Δημοσίου.

– Η ταινία πέφτει σε μια περίοδο που αποκαλύπτονται συνεχώς σκάνδαλα στα νοσοκομεία. Αφορούν, όμως, τη διαχείριση και τις προμήθειες και όχι τη νοσηλεία. Δεν φοβάστε ότι μπορεί να μην ταιριάξει στο γενικό κλίμα κατεδάφισης των ημερών;

«Θα προτιμούσα χίλιες φορές όλα όσα περιγράφει να είναι παρελθόν και να είναι μια ταινία «εποχής»! Δυστυχώς, δεν είναι. Ξεφεύγει από την επικαιρότητα των ημερών και αφορά μια διαχρονική κατάσταση του Δημοσίου, που έχουμε όλοι μας υποστεί. Με την κατεδάφιση, λοιπόν, ενός παρανοϊκού συστήματος δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα. Αρκεί να αφορά τις παθογένειές του και όχι τα υγιή στοιχεία του. Η ταινία αναφέρεται και στα δύο, και στα «χλωρά» και στα «ξερά», που είναι υπαρκτά στο Δημόσιο. Εξαρτάται τι θα κατεδαφίσεις και τι θα αναπτύξεις. Δύσκολα πράγματα, δεν λέω· όπου όμως η πολιτική συσκοτίζει, ίσως να μπορεί να φωτίσει λίγο η τέχνη».

– Τι σας τράβηξε στα νοσοκομεία: το χάος, οι παρανομίες, οι άνθρωποι;

«Πάντα οι άνθρωποι. Μόνο που όποτε τύχαινε να βρεθώ σε νοσοκομείο ή δικαστήριο… δεν ήθελα να φύγω! Περίεργο θα μου πείτε, αλλά τους θεωρώ εξαιρετικά προνομιακούς χώρους για την τέχνη. Κάτω από μια ρουτίνα «καθημερινότητας» διακυβεύονται τα δύο πολυτιμότερα πράγματα, η ζωή και η ελευθερία! Ειδικά στα νοσοκομεία της Ελλάδας, στην οποία δεν λειτουργούν θεσμοί και κανόνες, είναι τόσο πρωτόγονα πεντακάθαρο το τι ακριβώς συμβαίνει στην κοινωνία μας, που απορώ πως δεν είχε ασχοληθεί νωρίτερα κάποιος. Η στάση όλων, από γιατρούς μέχρι ασθενείς και από νοσηλευτές μέχρι ιδιωτικούς υπαλλήλους φαρμακευτικών, είναι χαρακτηριστική για το στίγμα του πολιτισμού μας. Συνυπάρχουν η κόλαση με τον παράδεισο, η καταστροφή με το θαύμα, πράγμα που πάντα με ενθουσίαζε».

– Γιατί διαλέξατε να επικεντρωθείτε στα προβλήματα των γιατρών και όχι των ασθενών;

«Το πρόβλημα του ασθενούς είναι υπαρκτό και απλό: Θέλει να γίνει καλά από το κακό που ξαφνικά τον βρήκε. Ο γιατρός, όμως, που περιγράφω έχει όλα εκείνα τα στοιχεία καθενός που μπαίνει στην όποια δουλειά με τις καλύτερες προθέσεις για να προσφέρει στην επιστήμη του, στον άνθρωπο, στην τέχνη. Ανυποψίαστος για το τι έχει να αντιμετωπίσει. Ετσι δεν μπήκαμε οι περισσότεροι σε ό,τι ο καθένας μας θεώρησε πως έχει τις δυνατότητες να προσφέρει: ο αδερφός μου στην ιατρική, εσείς στη δημοσιογραφία, εγώ στον κινηματογράφο; Γι’ αυτήν τη σύγκρουση ονείρων και επιθυμιών με τη δημόσια πραγματικότητα του μεταπολεμικού ελληνικού κράτους διάλεξα να μιλήσω. Και συγκεκριμένα, τη σύγκρουση του εγώ με το ΕΣΥ. Για το ποια στάση κρατάει ή προσπαθεί να κρατήσει ο καθένας μας μέσα στον ορυμαγδό που συμβαίνει γύρω του. Διάλεξα τον γιατρό για ήρωα διότι αυτός έχει τα διλήμματα, όχι ο τραυματίας. Οπως τα έχουμε όλοι όσοι βιώνουμε πάνω μας την αναρχία του Δημοσίου. Αυτός με το κάταγμα ζει το συγκεκριμένο δράμα του και μόλις θεραπευτεί θα φύγει. Οι άλλοι όμως, θα μείνουν. Αυτοί είναι τα πραγματικά δραματικά πρόσωπα».

– Σας έφτασε το βιβλίο του Δενδρινού ή είχατε και… ιατρικούς συμβούλους;

«Είχα την προσωπική μου εμπλοκή με τα ορθοπεδικά, την αμέριστη βοήθεια του αδερφού μου, γιατρού στο ΕΣΥ, και την πολύτιμη βοήθεια καθενός από το ιατρικό προσωπικό που έζησε μαζί μας στα γυρίσματα. Ο μεγαλύτερος, όμως, σύμβουλός μου ήταν τα πρόσωπα και τα βλέμματα των ασθενών και των συγγενών τους, που αντίκριζα σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία της Αττικής τις ατέλειωτες ώρες που πέρασα στην προετοιμασία της ταινίας. Αυτό το καρτερικό βλέμμα του ασθενούς και του συνοδού του, που περιμένουν τη σειρά τους καθισμένοι σε δυο πορτοκαλί καρεκλάκια, ήταν ο πιο πολύτιμος σύμβουλός μου. Γι’ αυτό και του αφιέρωσα το τελευταίο πλάνο».

– Απόλυτα αρνητικός γιατρός δεν υπάρχει στην ταινία. Ηταν θέμα φόρμας ή άποψης-θετικού μηνύματος;

«Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι, υπάρχουν καλές και κακές πράξεις από ανθρώπους που έχουν τη δύναμη να μη λυγίσουν ή που δεν την έχουν. Δεν είμαι φίλος των δικαστηρίων, της εκκλησίας και των συνδικαλιστών. Αντί να προσπαθούν να καταλάβουν την πραγματικότητα, προσπαθούν να τη φέρουν στα μικρά μέτρα και στα πιστεύω τους. Τους βαριέμαι, όπως βαριέμαι και τις ταινίες που δικάζουν τους ήρωες. Η πραγματικότητα είναι τόσο περίπλοκη, ώστε όποιος θεωρεί ότι κατέχει τη λύση και το απόλυτο δίκιο είναι τουλάχιστον αφελής. Από την άλλη, αν τον «αρνητικό» ήρωα δεν προσπαθήσει ούτε η τέχνη να τον καταλάβει, ποιος θα το κάνει; Θα είναι ένας αιώνια καταδικασμένος σε απομόνωση. Αρα, επικίνδυνος!»

– Οι προηγούμενοι ήρωές σας, όμως, όσο συμπαθείς και να ήταν, την είχαν την ψιλολαμογιά του Ελληνα. Μήπως μαλακώσατε; Η εποχή δεν το ευνοεί. Ολοι δηλώνουν οργισμένοι.

«Συγγνώμη, αλλά θεωρώ τον εαυτό μου παλιά καραβάνα της οργής! Διότι, όταν όλοι αυτοί που σήμερα οργίζονται στους δρόμους χόρευαν, τραγουδούσαν, αγόραζαν και κατανάλωναν, εγώ σαν τον μαγκούφη ενοχλητικό καλεσμένο τού πάρτι, με κάθε ταινία μου μάλλον τους ξενέρωνα, προσπαθώντας να πω δυο λόγια για το τι είδους πάρτι είναι αυτό! Από την πρώτη μου ταινία, τη «Δέσποινα», μέχρι την τελευταία. Δεν μαλάκωσα. Απλώς, δίπλα στην οργή μου είμαι και χαρούμενος διαπιστώνοντας ότι όλο και περισσότεροι σήμερα αναρωτιούνται το ίδιο που αναρωτιόμασταν πολλοί εδώ και χρόνια. Είδα τις προάλλες το «Βαλκανιζατέr» σε ένα σύλλογο κοντά στο σπίτι μου και είδα τη χαρά, τα χειροκροτήματα, τη συμφωνία όλων με την ταινία. Ναι, μόνο που πριν από 13 χρόνια που παιζόταν, δεν ήρθατε, τους είπα. Τι κάνατε, βλέπατε τηλεόραση; Α ναι, χα χα, είπαν! Οσο για την ψιλολαμογιά, που λέτε, δεν μου είναι δυνατόν να δω άνθρωπο -και μάλιστα συγγενή μου- σαν σλόγκαν ή σαν ιδεολογία. Τον βλέπω πάντα σαν πρόσωπο αντιφατικό και πάσχον. Προσπαθώ δηλαδή να μη φτιάχνω ήρωες-καρτούν».

– Πώς νιώθετε στην Ελλάδα του Μνημονίου; Υπό κατοχή; Υπό αναβάθμιση;

«Υπό κατοχή ένιωθα πάντα. Την αναβάθμιση δεν έβλεπα συχνά! Στο ποιος με κατέχει δεν με αφορά το πού τον γέννησε η μάνα του ή αν τον βάφτισαν Στελάρα ή Ντομινίκ. Με αφορά αυτό που κάνει και αν αυτό ελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις που έχουμε ή αν μας αποτελειώνει. Υπό κατοχή, λοιπόν, νιώθω και, ελπίζω, αναβάθμιση. Μόνο που το θέμα δεν είναι πώς νιώθω εγώ, αλλά πώς νιώθει και τι θα κάνει το καλύτερο πράγμα που έχουμε, η νεότερη δηλαδή γενιά, που της κληροδοτήσαμε τον αχανή μας σκουπιδότοπο!»

– Κάνατε ένα διάλειμμα με μια πιο υπαρξιακή ταινία, τις «Παρέες», και επανήλθατε στον κοινωνικό εαυτό σας. Πιστεύετε ότι σε τέτοιες ταινίες τα καταφέρνετε καλύτερα;

«Δεν μπορώ να με δω σαν υπαρξιακό ή κοινωνικό κινηματογραφιστή. Δεν με ενδιαφέρει κιόλας τι είμαι· είναι αλλωνών, όχι δική μου δουλειά, αυτά τα θέματα. Η βουτιά που κάνω με κάθε ταινία είναι τη μια προς τα έξω, την άλλη προς τα μέσα. Την ισορροπία ανάμεσά τους ψάχνω ακόμα. Είμαι, όμως, πεισμένος ότι αν η ανάλυση της κοινωνίας δεν συνοδεύεται από το τι κάνεις εσύ ο ίδιος μέσα σ’ αυτήν, οδηγείσαι σε μισά πράγματα. Δεν κατάλαβα ποτέ μου το κατεξοχήν ελληνικό φαινόμενο της κριτικής χωρίς ίχνος αυτοκριτικής. Φτάνει πια, δεν μπορεί να φταίνε πάντα όλοι οι άλλοι εκτός από μας».*

Από την Ελευθεροτυπία, Σάββατο 19 Μαρτίου.
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Υποψήφια για 8 βραβεία

Σε μια περίοδο κινηματογραφικής ανάτασης και πρωτοφανούς δημιουργικότητας για το έμψυχο κινηματογραφικό δυναμικό της χώρας μας, η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου ανακοινώνει τις πιο σημαντικές κινηματογραφικές προτάσεις για το 2011. Εκ μέρους του Προέδρου της, Κου Τάσου Μπουλμέτη και μετά από μυστική ψηφοφορία, η Ακαδημία ανακοίνωσε τις φετινές υποψηφιότητες που φέρουν τη νέα ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα, Απ’ τα Κόκαλα Βγαλμένα, να είναι υποψήφια για 8 πολύ σημαντικές κατηγορίες βραβείων.

Η ταινία Απ’ τα Κόκαλα Βγαλμένα, συναγωνίζεται στις κατηγορίες:

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας – Κωνσταντίνος Μωριάτης

Βραβείο Σκηνοθεσίας – Σωτήρης Γκορίτσας

Βραβείο Σεναρίου – Σωτήρης Γκορίτσας

Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου – Αργύρης Ξάφης

Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου – Δημήτρης Ήμελλος

Βραβείο Μοντάζ – Ιωάννα Σπηλιοπούλου

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής – Burger Project

Βραβείο Ήχου – Βαγγέλης Ζέλκας, Κώστας Βαρυμποπιώτης και Άρης Λουζιώτης

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αργύρης Ξάφης

Διαβάστε τη συνέντευξη του πρωταγωνιστή Αργύρη Ξάφη, στο Move It που κυκλοφορεί.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

«Κόκαλα Ελλήνων ιερά»

Δεξιός νεφρός για μεταμόσχευση σε τιμή ευκαιρίας, αριστερό άρβυλο από προσφάτως ακρωτηριασθέντα σε άριστη κατάσταση,  θαυματουργά λείψανα, ιατρομεσίτες, βαποράκια, παπάδες και παπατζήδες, όλοι εδώ που τα πάντα πουλιούνται και αγοράζονται, ως και η ψυχή ακόμα.

Σε μια κωμική και παράλογη καθημερινότητα ένας νεαρός ορθοπαιδικός γιατρός, κόντρα σε διευθυντές, διοικητικούς υπαλλήλους, νοσηλευτές ακόμα και ασθενείς ανακαλύπτει το πώς ένα δημόσιο σύστημα που φτιάχτηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο έχει εξελιχθεί σε δήμιό του.

Η Οδύσσεια ενός αισιόδοξου έλληνα γιατρού στο αφιλόξενο αρχιπέλαγος του δηµόσιου νοσηλευτηρίου. Από 31 Μαρτίου στους κινηματογράφους.

 

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο